Oudervervreemding / ouderverstoting
Bij echtscheiding ontstaat er vaak een verwijdering tussen kind en niet-verzorgende ouder. Er vindt een zekere onthechting en oudervervreemding plaats.
Soms gebruikt de verzorgende ouder allerlei
manieren om die oudervervreemding zo groot mogelijk
te maken. Daartoe aangemoedigd kan ook het kind
hierin een actieve rol vervullen. Het kind neemt
een ongerechtvaardigd denigrerende houding aan
tegenover de uitwonende ouder. Dit komt voort uit
een combinatie van indoctrinatie door de
thuiswonende ouder en een eigen bijdrage van het
kind aan de lasterpraat over de andere ouder.
In dat geval spreekt men van ouderverstoting.
Bij het Ouderverstotingssyndroom: het Parental Alienation Syndrome (PAS), is er sprake van een pathologische binding tussen ouder en kind met uitsluiting van de andere ouder.
In Nederland heeft 20% van de kinderen na scheiding geen contact meer met de uitwonende ouder. Naar schatting is in zo'n 2/3 van de gevallen sprake van een proces van ouderverstoting.
Volgens sommigen is het PAS-syndroom is de
echtscheidingsziekte bij uitstek. Elk kind heeft er
in min of meerdere mate last van. Het
ouderverstotingsyndroom kan het verdere hele leven
van het kind sterk beïnvloeden, maar kan ook
in de volgende generatie merkbaar zijn.
Deze aandoening is voor het eerst beschreven voor
de Amerikaanse kinderpsychiater, professor Gardner.
Hieronder vind je Nederlandse besprekingen:
- Vechtende ouders maken hun kinderen kapot.
- Recht op omgang. Zo staat het in de wet. Maar...
- Uitvoerige samenvatting van prof. Gardner
- Heldere beschrijving, dr. Ursula Kodjoe
Ouderverstoting en de strijd om contact met je
kind
Tijdens een wandeling over het strand vroeg dr.
Ursula Kodjoe naar mijn persoonlijke ervaringen als
vader die werd weggepoetst uit het leven van zijn
kinderen. Beknopt vertelde ik daarover.
Tot mijn verrassing adviseerde ze mij door te gaan
met de strijd om het contact met mijn kinderen.
Immers, daarin lag een belangrijke boodschap voor
de kinderen, ook al lijkt contactherstel niet meer
haalbaar.
Later onmoette ik een inmiddels volwassen kind van
gescheiden ouders. Ook hij adviseerde mij door te
gaan met de strijd voor contact. Letterlijk zei
hij: "Had mijn vader maar voor mij gestreden
dan wist ik dat hij van mij hield".
Wat is uiteindelijk het beste voor het kind? Op
korte termijn rust in de scheidingsprocedure zoals
velen doen beweren? Of het kind een duidelijk
signaal geven dat het geen wegwerpartikel is voor
zijn vader?
Een vader
Een legende die zelden uitkomt
Nu ze al lang volwassen is, is Mylène van den
Boogaert weer dol op haar vader. Haar moeder wil ze
niet meer zien. Want de waarheid over papa bleek
toch anders.
Gescheiden
ouders, verscheurde kinderen
Referenties:
Parental Alienation Syndrome (PAS)
in the Netherlands. A.P. Spruijt cs.
Ouderverstoting in Nederland
(2008)
