Oudervervreemding / ouderverstoting

Bij echtscheiding ontstaat er vaak een verwijdering tussen kind en niet-verzorgende ouder. Er vindt een zekere onthechting en oudervervreemding plaats.

Soms gebruikt de verzorgende ouder allerlei manieren om die oudervervreemding zo groot mogelijk te maken. Daartoe aangemoedigd kan ook het kind hierin een actieve rol vervullen. Het kind neemt een ongerechtvaardigd denigrerende houding aan tegenover de uitwonende ouder. Dit komt voort uit een combinatie van indoctrinatie door de thuiswonende ouder en een eigen bijdrage van het kind aan de lasterpraat over de andere ouder.
In dat geval spreekt men van ouderverstoting.

Bij het Ouderverstotingssyndroom: het Parental Alienation Syndrome (PAS), is er sprake van een pathologische binding tussen ouder en kind met uitsluiting van de andere ouder.

In Nederland heeft 20% van de kinderen na scheiding geen contact meer met de uitwonende ouder. Naar schatting is in zo'n 2/3 van de gevallen sprake van een proces van ouderverstoting.

Volgens sommigen is het PAS-syndroom is de echtscheidingsziekte bij uitstek. Elk kind heeft er in min of meerdere mate last van. Het ouderverstotingsyndroom kan het verdere hele leven van het kind sterk beïnvloeden, maar kan ook in de volgende generatie merkbaar zijn.
Deze aandoening is voor het eerst beschreven voor de Amerikaanse kinderpsychiater, professor Gardner. Veel informatie over het ouderverstotingssyndroom is te vinden op de Nederlandse PAS pagina

Hieronder vind je Nederlandse besprekingen:
Vechtende ouders maken hun kinderen kapot.
Recht op omgang. Zo staat het in de wet. Maar...
Uitvoerige samenvatting van prof. Gardner
Heldere beschrijving, dr. Ursula Kodjoe

Ouderverstoting en de strijd om contact met je kind
Tijdens een wandeling over het strand vroeg dr. Ursula Kodjoe naar mijn persoonlijke ervaringen als vader die werd weggepoetst uit het leven van zijn kinderen. Beknopt vertelde ik daarover.
Tot mijn verrassing adviseerde ze mij door te gaan met de strijd om het contact met mijn kinderen. Immers, daarin lag een belangrijke boodschap voor de kinderen, ook al lijkt contactherstel niet meer haalbaar.
Later onmoette ik een inmiddels volwassen kind van gescheiden ouders. Ook hij adviseerde mij door te gaan met de strijd voor contact. Letterlijk zei hij: "Had mijn vader maar voor mij gestreden dan wist ik dat hij van mij hield".
Wat is uiteindelijk het beste voor het kind? Op korte termijn rust in de scheigingsprocedure zoals velen doen beweren? Of het kind een duidelijk signaal geven dat het geen wegwerpartikel is voor zijn vader?

Is getekend,
Jos van Gorp

 
 
 
 

Een legende die zelden uitkomt
Nu ze al lang volwassen is, is Mylène van den Boogaert weer dol op haar vader. Haar moeder wil ze niet meer zien. Want de waarheid over papa bleek toch anders.
Gescheiden ouders, verscheurde kinderen

 

Referenties:
Parental Alienation Syndrome (PAS) in the Netherlands. A.P. Spruijt cs.
Ouderverstoting in Nederland (2008)